Visie


Schilderen is als het leven zelf… daar kom ik steeds meer achter.. zowel in het schilderproces zelf als de keuze van onderwerp.
Ik heb kennelijk twee kanten in mij: het “bouwen” aan een werk, maar soms ook heel expressief werken. Op de academie was er een discussie onder mijn begeleidende docenten of ik mij al dan niet moest beperken tot één van de mogelijkheden ofwel dat ik mij mijn vrijheid mocht toeëigenen. Nu na een aantal jaren zelfstandig werkzaam kan het niet anders, dan dat ik voor die vrijheid kies. Dat hoort bij mijn persoon, wispelturig, maar tegelijkertijd toch geconcentreerd en zich vastbijtend in een onderwerp.

Vaak werk ik thematisch, thema’s uit de natuur kunnen mij fascineren, ik kan mij verwonderen als een kind over een “simpel” grassprietje, maar ook waterspiegelingen, lichtval kunnen mij boeien. Naast deze thema’s, is “portret” een stokpaardje van mij. Als kunstenaar heb ik de vrijheid om te doen waar mijn hart ligt, waar ik zin in heb. Welk thema of onderwerp ik ook pak, het draait altijd om kleur . Ik probeer voor mezelf grenzen te verleggen, kleurcombinaties die voor mij “vreemd “zijn… zo heeft mijn werk over het algemeen/meestal geen naturalistische uitstraling.

Wat betekent “kunst”voor mij?

Voor mij moet kunst “behagen”, esthetiek is voor mij belangrijk, het genieten van kleur, kleuren waar je vrolijk van wordt.

Rijst de vraag: in hoeverre is vorm belangrijk?

Ik merk dat ik de vorm nog nodig heb, misschien door de academische conditionering van ”wat wil je overbrengen, waar gaat het over…” Dat biedt mij houvast, maar…. is dat nodig? In het leven heb je de neiging om de dingen onder controle te willen hebben, dat is in het schilderen ook zo, maar je komt erachter dat dat niet nodig is, die controle, de drang ergens controle over te willen hebben, soms blijkt dat zelfs onmogelijk..

Nu gaandeweg ga ik dat wel steeds meer loslaten, kan ik tijdens het schilderen ook steeds meer inspelen op de processen die zich op dat moment voordoen: loslaten van de controle, durven dingen op te geven en zien wat voor cadeau dat –misschien- kan opleveren. Zo zie ik in mijn werk nu steeds meer abstracte elementen verschijnen. En wie weet hoe het er over een aantal jaren uitziet.
Je kunt dat niet invullen, afdwingen of sturen. Ik laat het maar gebeuren en laat me verrassen…

© Marian Steenbergen 2012